KitabYurdu » Kitab » Dünya Ədəbiyyatı » Lev Tolstoy İvan İlyiç'in Ölümü


Şeçilmişlər Lev Tolstoy İvan İlyiç'in Ölümü

ADI:
İvan İlyiç'in Ölümü
REYTİNQ:
  • +12
MÜƏLLİF:
DİL:
FORMAT:
ÇAP İLİ:
-
ÖLÇÜSÜ:
1.5 MB
Mahkeme üyeleriyle savcı, büyük adalet sarayında, İvan Yegoroviç Şebek'in odasında toplanmışlardı. Melvinskiler davasının oturum aralığı idi.
Söz, meşhur Krasov davasına geldi. Fedor Vasilyeviç, mahkemenin bu davada yetkisizli­ğini ispat ederken heyecanlanmıştı. İvan Yego­roviç düşüncesinden vazgeçmiyordu. Piotr İvanoviç ise, daha baştan tartışmaya katılmadığı için ilgilenmiyor, yeni getirilen 'Vedomosti' gazetesini gözden geçiriyordu.
— Baylar, dedi. İvan İlyiç ölmüş.
— Sahi mi?
— İşte; okuyun.
Taze taze mürekkep kokan gazeteyi Fedor Vasilyeviç'e uzattı.
Siyah bir çerçeve içinde şunlar yazılıydı: 'Praskovya Fedorovna Golovina sevgili kocası mahkeme üyesi İvan İlyiç Golovin'in 4 Şubat 1882 yılında öldüğünü derin bir acıyla akraba ve ahbaplarına bildirir. Cenaze töreni cuma gü­nü öğleden sonra saat birde yapılacaktır.'
İvan İlyiç, orada toplanmış olanların mes­lektaşıydı. Herkes severdi onu. Birkaç hafta­dır hastaydı. Hastalığın şifasız olduğu söyleni­yordu. Görevinden ayrılmamıştı. Ama ölmesi ihtimali göz önünde tutularak daha şimdiden yerine Alekseyev'in; Alekseyev'in yerine de ya Vinnikov'un ya da Ştabel'in atanması tasarla­nıyordu. Bunun için İvan İlyiç'in ölümünü duyduktan sonra odada oturanların ilk düşünceleri, bu ölümün bizzat üyelerin veya ahbapların be­cayişleri yahut terfileri üzerinde ne gibi etkiler yapacağı oldu.
Fedor Vasilyeviç: 'Şimdi yüzde yüz Ştabel'­in ya da Vinnikov'un yerine geçerim artık. Bu­nu bana çoktan vaat etmişlerdi. Maaşımdan baş­ka 800 ruble zam alacağım...' diye düşündü.
Piotr İvanoviç şunları düşünüyordu: 'Kay­nımın Kaluga'dan bir başka yere kaldırılması için teşebbüslere girişmeli. Karım çok memnun olur. Bundan sonra, soyuna bir şey yapmıyorum diye sızlanmaz artık...'
Piotr İvanoviç:
— Zaten ben onun kalkamayacağını tah­min etmiştim, dedi. Yazık!
— Hastalığı neydi?
— Doktorlar teşhis edemediler. Daha doğ­rusu koydukları teşhisler başka başka idi. Onu son görüşümde iyileşeceğini sanmıştım.
— Ben de ona ta bayramdan beri gitmedim. Ha bugün ha yarın derken...
— Varlıklı mıydı?
— Karısının ufak bir serveti varmış galiba ama önemsiz bir şey.
— Evet. Doğrusu gitmek gerekiyor... Pek de uzakta oturuyorlar.
— Size uzak. Zaten size herkes uzak...
Piotr İvanoviç Şebek'e bakarak gülümse­di.
— Hâlâ nehrin karşı yakasında oturuşumu affedemiyor! dedi.
Üyeler şehirdeki mesafelerin uzaklığını ko­nuşmaya başladılar ve mahkeme salonuna geç­tiler.
Bu ölüm herkeste, görevlerde yapılması ihtimali olan değişikliklerle ilgili düşüncelerden başka, yakın bir ahbabın ölümünü duyanlarda olduğu gibi, ölenin kendileri değil de başkası olmasından ötürü bir sevinç uyandırmıştı.
Herkes, 'işte o öldü; ben ölmedim!' diye düşündü veya hissetti. Yakın ahbapları, yani İvan İlyiç'in dostları denilen kimseler de, elle­rinde olmadan can sıkıcı bir nezaket ödevi olan matem törenini ve ölenin karısına başsağlığı zi­yaretine gitmek zorunluluğunu düşündüler.
Fedor Vasilyeviç'le Piotr İvanoviç en yakın dostlarındandı.
Piotr İvanoviç, ölenin Pravovedenniye [Soylulara mahsus hukuk okulu; Orta ve lise tahsili dahildir.] Okulundan arkadaşıydı. Kendini İvan İlyiç'e borçlu sayardı. Kaynının, bulundukları şehre atanması hakkındaki tasarılarını söyleyen Piotr İvanoviç yemekten sonra, uykuya yatmayıp frakını giyerek İvan İlyiç'in evine gitti.